Κονγκό: Οι άγνωστοι πόλεμοι των ορυχείων

Κολτάνιο, κασσιτερίτης: Το ανθρώπινο κόστος κάποιων από τα πλέον απαραίτητα στην κατασκευή κινητών, και γενικότερα gadgets, μέταλλα.

Ήταν μεσάνυχτα όταν η Ελίζ και ο σύζυγός της δέχτηκαν την επίθεση ενόπλων κάπου στη Δημοκρατία του Κονγκό. Οι άνδρες, οι οποίοι αργότερα αποδείχτηκε ότι ανήκαν στον κυβερνητικό στρατό (FARDC: ο εθνικός στρατός του Κονγκό), ξυλοκόπησαν το σύζυγο και βίασαν την Ελίζ, μητέρα πέντε παιδιών. Το «λάθος» της οικογένειας: επέλεξε να ζήσει στο ανατολικό Κονγκό, μία περιοχή με εξαιρετικά πλούσια κοιτάσματα κασσιτερίτη και κολτανίου: πρόκειται για μέταλλα τα οποία χρησιμοποιούνται ευρέως στην κατασκευή καταναλωτικών αγαθών και gadgets (ιδιαίτερα κινητών) που πωλούνται στον δυτικό, πλούσιο κόσμο.
Στην περιοχή Σαμπούντα, όπου η Ελίζ δέχτηκε την επίθεση των επιδρομέων, έχουν αναφερθεί συνολικά 112 βιασμοί (2.883 από το 2006) από τότε που ο στρατός ξεκίνησε επιχειρήσεις εναντίον ανταρτών της οργάνωσης FDLR. Ωστόσο, εκτιμάται πως ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος, καθώς τα περισσότερα από τα εγκλήματα σεξουαλικής φύσης δεν γίνονται γνωστά στην περιοχή. «Οι βιασμοί είναι πολύ συχνοί όταν γίνονται μάχες» είπε ο ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην περιοχή Πάπι Μπουαλίνγκα Κασάμα, συμπληρώνοντας ότι «ο λόγος που ο στρατός πολεμά τους αντάρτες είναι ο έλεγχος των ορυχείων». Και όπως πάντα, οι άμαχοι βρίσκονται στη μέση: αυτό που προτείνει ο Κασάμα είναι να ασκηθεί αποτελεσματικός έλεγχος στους ενόπλους φρουρούς των ορυχείων, έτσι ώστε να μειωθούν τα περιστατικά βίας - κάτι που, αν και ακούγεται απλό, είναι εξαιρετικά δύσκολο για τα δεδομένα της περιοχής. Στην περιοχή Νυαμπέμπε, το τοπίο κοσμούν τμήματα εγκαταλειμμένου εξορυκτικού εξοπλισμού, που παραπέμπουν στην εποχή (δεκαετία του 1970) που τα ορυχεία βρίσκονταν υπό τον έλεγχο εταιρειών. Ωστόσο, ο εμφύλιος πόλεμος και η αναρχία που ακολούθησε ώθησε τις εταιρείες να εγκαταλείψουν τα ορυχεία, οπότε «ανεξάρτητοι» μεταλλωρύχοι έσπευσαν να τα εκμεταλλευτούν- μεταλλωρύχοι οι οποίοι πλέον αποτελούν τους στόχους αντάρτικων ομάδων, που απαιτούν την πληρωμή «φόρου» υπό την απειλή (και πολλές φορές μέσω της άμεσης εφαρμογής) βίας. «Παίρνουν ό,τι θέλουν, ακόμη και τις γυναίκες μας και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτό» λέει ο Σάιμον, ένας νεαρός δάσκαλος ο οποίος άφησε τα βιβλία και πήρε τη σκαπάνη, καθώς είναι ο μόνος τρόπος για να κερδίσει τα προς το ζην. Το ερώτημα που τίθεται είναι: ποιο είναι τελικά το ανθρώπινο κόστος ενός κινητού τηλεφώνου; Πρόκειται για ένα «άκομψο» ερώτημα για τις εταιρείες ηλεκτρονικών και υψηλής τεχνολογίας, οι οποίες, σύμφωνα με αρκετούς υπερμάχους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, «τροφοδοτούν» τη βία. «Δεν υπάρχει κανένας από τον οποίο θα αρνηθούμε να αγοράσουμε» λέει κυνικά ο Μασουμπούκο Μοάρι, ο οποίος εκπροσωπεί μεσάζοντες οι οποίοι κανονίζουν την προμήθεια των δυτικών εταιρειών με τα συγκεκριμένα μέταλλα, ενώ γελά σαρκαστικά σε οποιαδήποτε νύξη ότι αυτοί από τους οποίους αγοράζει μπορεί να έχουν χέρια βαμμένα με αίμα: «Αυτό είναι πολιτικό θέμα» λέει σχετικά. Αυτή τη στιγμή, η κατάσταση δεν φαίνεται να έχει προοπτικές αλλαγής, καθώς η μοναδική κερδοφόρα, από οικονομικής πλευράς δραστηριότητα στην περιοχή- κάτι που παραδέχτηκε και ο πρωθυπουργός του Κονγκό, Αντόλφ Μουζίτο: «Θέλουμε οι άνθρωποι και οι εταιρείες να εργάζονται υπό καλές συνθήκες» είπε. «Αυτή τη στιγμή η κατάσταση είναι δύσκολη επειδή η κυβέρνηση δεν έχει τον πλήρη έλεγχο», συμπλήρωσε, διαψεύδοντας με αυτό τον τρόπο προηγούμενους ισχυρισμούς της κυβέρνησης ότι ελέγχει το 80% των ορυχείων. Κατά τη διάρκεια πρόσφατης επίσκεψης της ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον στη χώρα, δόθηκαν υποσχέσεις- οι οποίες όμως είναι κοινό μυστικό πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να εκπληρωθούν. Η κυβέρνηση επιθυμεί την επιστροφή των εταιρειών, έτσι ώστε να ασκηθεί ξανά αποτελεσματικός έλεγχος στα ορυχεία, κάτι που θα οδηγήσει σε κέρδη για την πολύπαθη χώρα - κέρδη τα οποία θα βοηθήσουν στην αναδόμησή της: ωστόσο, πρόκειται για ένα μήνυμα το οποίο δύσκολα θα αποδεχτεί ο λαός, που αυτό που έχει λάβει όλα αυτά τα χρόνια από τα ορυχεία, αντί για οικονομικά κέρδη και ευημερία, είναι πόλεμος και καταστροφές.
Πληροφορίες από BBC

Εθελοντές ανθρωπιάς για τους κατατρεγμένους

Εκαναν τον κόσμο όλο δικό τους. Σε μια υπέρβαση εαυτών, αφουγκράστηκαν τις επιτακτικές ανάγκες άλλων και κινούμενοι από την αίσθηση δικαίου αλλά και την επιθυμία προσφοράς σπεύδουν προς επίρρωσιν των κατατρεγμένων, δίνοντας ταυτόχρονα αποτελεσματικό χτύπημα στον κυρίαρχο ατομικισμό.

Ο Γιώργος Κ. συνοδεύει Παλαιστίνιο αγρότη λίγα μέτρα από την πράσινη γραμμή: εκεί η καλλιέργεια μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο

Ξάφνιασε τα εφησυχασμένα αυτιά μας η είδηση της απαγωγής στο Πακιστάν του Ελληνα δασκάλου Θανάση Λερούνη, που έχει αφιερώσει τη ζωή του στον μικρό λαό των Καλάς, με έργο που ενόχλησε τόσο ώστε να απαχθεί και να παραμένει εξαφανισμένος από τις 8 Σεπτεμβρίου.
Είναι αυτή η είδηση που φέρνει στο προσκήνιο τους δεκάδες Ελληνες εθελοντές, οι οποίοι με αυταπάρνηση την οποία δεν παραδέχονται επιτελούν ανθρωπιστικό έργο σε διάφορα σημεία της Γης. Μιλούν στην «Ε» η Ευτέρπη Χουρίδου από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, ο Γιώργος Κ. από τον Σύλλογο Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό Ιντιφάντα και ο Αντώνης Γλαρός από τους Γιατρούς του Κόσμου.
«Εχουμε χρέος να μη φοβηθούμε στη Γάζα, εμείς οι ξένοι μη βίαιοι ακτιβιστές. Η ζωή μας είναι πιο ασφαλής απ' αυτήν του κάθε Παλαιστίνιου, που μπορεί να σκοτωθεί ανά πάσα στιγμή, χωρίς να κανείς να τιμωρηθεί γι' αυτό». Μιλά ο 33χρονος Γιώργος Κ., που παρέμεινε έναν χρόνο στη Γάζα. Καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου και μέχρι τώρα - συμμετείχε με το ISM (Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης), την οργάνωση που μετρά δύο Αμερικανούς ακτιβιστές νεκρούς, τη Ρέιτσελ Κόρι και τον Τομ Χάρνταλ- σε συνοδείες ασθενοφόρων, στον επικίνδυνο «κλεφτοπόλεμο» επαναδιεκδίκησης γης και θάλασσας από αγρότες που κινδυνεύουν να πυροβοληθούν στα χωράφια στην πράσινη γραμμή, ψαράδες στα καΐκια που βγαίνουν για την επιβίωση έξω από το όριο των 6 μιλίων που επέβαλε το Ισραήλ.

Με λάστιχα αυτοκινήτων και λάσπη οι Γιατροί του Κόσμου χτίζουν σχολείο για τους Βεδουίνους στην έρημο της Γαλιλαίας. Στο βάθος ο εθελοντής Αντ. Γλαρός

«Ηθελα να σταθώ αλληλέγγυος έμπρακτα στον παλαιστινιακό λαό, δεν μου έφταναν οι διαδηλώσεις στην Αθήνα. Είναι το αίσθημα του δικαίου που πλήττεται. Ο μη βίαιος ακτιβισμός εκεί με γέμιζε δέος αλλά και με ενέπνεε. Εκανα δύο αποστολές το 2006-2007, μια εποχή μετά τη νίκη της Χαμάς, που επικρατούσε διεθνής απομόνωση. Τον Αύγουστο του 2008 φτάσαμε, χωρίς και εμείς να το πιστεύουμε, με τα πλοία του FREE GAZA σπάζοντας το ναυτικό αποκλεισμό ύστερα από 41 χρόνια. Μας ζητήθηκε να μείνουμε, κάποιοι ανασυγκροτήσαμε το ISM, που είχε από το 2004 να μπάσει ακτιβιστές», λέει.
Τα βιώματά του ήταν άγρια. Ακόμη αναπηδά στο πέρασμα αεροπλάνου. Εικόνες από διαμελισμένα παιδιά στον δρόμο, άνθρωποι να ουρλιάζουν, καμένοι από φώσφορο, στα χέρια γιατρών, χωρίς μέσα να βοηθήσουν, βροχή πυροβολισμών στα χωράφια, κανόνια νερού στη θάλασσα ήταν καθημερινότητα.
«Δεν μπορούσα να κάνω πίσω όταν έβλεπα το πιτσιρίκι να αρπάζει την πέτρα. Οταν στρατιές ο λαός από την πρώτη μέρα θαρραλέα βγήκε στον δρόμο και ξαναέστηνε καθημερινά τη ζωή του».
Στην Ικαρία, τον τόπο του, όπου έχει καταφύγει για να «αδειάσει» από την εμπειρία της απόλυτης καταστροφής που βίωσε στη Γάζα, βρήκαμε τον 35χρονο εθελοντή των Γιατρών του Κόσμου, πολιτικό επιστήμονα Αντώνη Γλαρό.
Και εκεί συνεχίζει «δράση» προβάλλοντας το υλικό που συγκέντρωσε στην Παλαιστίνη.
«Αποφάσισα να συμμετάσχω στον εθελοντισμό γιατί ήθελα να συμβάλω να βοηθήσουμε τους διωγμένους που προσέφευγαν στην Ελλάδα. Από μια τυχαία συνάντηση μ' έναν φίλο πριν από 10 χρόνια, όταν είχα γυρίσει "δραπετεύοντας" από ένα πόστο στη Γουόλ Στριτ, προσανατολίστηκα στους ΓτΚ με σκοπό να κουβαλώ κανένα κιβώτιο. Μου ανέθεσαν ένα σύνθετο έργο διαχειριστή αποστολών στο Κόσοβο, όπου μετά τους βομβαρδισμούς, τριγύριζαν 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες. Δέχτηκα καθώς -αφού κουβαλούσα όλη την πληροφόρηση για τις ανθρωπιστικές κρίσεις λόγω των σπουδών μου- ήταν ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά τις καταστάσεις για τις οποίες διάβαζα. Εχω δουλέψει σε Κόσοβο, Β. Σκόπια, Β. Αλβανία, Μολδαβία και στην Παλαιστίνη.
»Η εμπειρία είναι κάθε φορά συγκλονιστική. Στο Κόσοβο ασχοληθήκαμε με ανακατασκευή νοσοκομειακών μονάδων, ακόμη με μια κατεστραμμένη ψυχιατρική κλινική παιδιών στη Στρούμιτσα, τα οποία όταν πρωτοπήγαμε ήταν αλυσοδεμένα μέσα στο κρύο.
»Ο πόλεμος ήταν εμφανής παντού, και στα μάτια των ανθρώπων. Η μυρωδιά της καταστροφής, νωπή. Οι άνθρωποι είχαν στερηθεί κάθε δικαίωμα στην περίθαλψη. Η χαρά όταν παραδίδαμε μια μονάδα ήταν μεγαλύτερη και από των ντόπιων. Οι δυσκολίες, μεγάλες. Κυκλοφορούσαμε σε ναρκοθετημένες περιοχές. Εκεί διατρέξαμε το μεγαλύτερο κίνδυνο: χαθήκαμε και μπήκαμε σε ναρκοπέδιο. Μας πρόλαβε τυχαία μια περίπολος...
»Το έχω σκεφτεί, όταν μπαίνεις σε μια κατάσταση ο κίνδυνος δεν είναι το ρίσκο που συνειδητά παίρνεις και προβλέπεις τρόπους να τα απαλύνεις. Επικίνδυνοι είναι οι αστάθμητοι παράγοντες, το τρελό που θα 'ρθει σε σένα. Αυτό ίσχυσε και στην Παλαιστίνη, όπου η κατάσταση είναι άγρια: ακολουθείς διαδικασίες, π.χ. όταν ο ήλιος αντικατοπτρίζεται στο τείχος προσέχεις γιατί τα διακριτικά σου δεν τα ξεχωρίζουν οι στρατιώτες.
Ετσι μετριάζεις τον κίνδυνο. »Οταν όμως κάποιος, νύχτα είναι μόνος με μια κάμερα για να πάρει εικόνα αν εισβάλει ο στρατός, εκεί τα πάντα είναι αστάθμητα.
Ο πόλεμος φανερώνει την απόλυτη κατάντια του ανθρώπου αλλά και τη μεγαλοσύνη του, η οποία αποκαθιστά την πίστη σου στο ανθρώπινο γένος. Οι ακραίες καταστάσεις αφήνουν σημάδια. Αλλά η δουλειά σου, που μετουσιώνεται σε κάτι υπαρκτό στην υπηρεσία του κόσμου, η ευγνωμοσύνη των ανθρώπων είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή.
Οι εμπειρίες αυτές σε κάνουν να αξιολογείς αλλιώς, να βάζεις σε πραγματική διάσταση πράγματα που σε μια μεγαλούπολη θεωρείς κεκτημένα. Δεν αισθάνθηκα να λυγίζω παρά τώρα που φεύγοντας μέσω Ισραήλ υπέστην τρεις ώρες όρθιος ανάκριση.
Με ρωτούσαν για εξτρεμιστές. Τους εξηγούσα ότι αυτό ακριβώς προσπαθούμε να κάνουμε: να διατηρήσουμε την ελπίδα στον πληθυσμό, ώστε να τους αποστρέψουμε από μια εξτρεμιστική οπτική». *
«Γεμίζεις ψυχικά με τις αποστολές»
Στην Αφρική, όπου όλα «πολιτισμός, ανάγκες των άνθρώπων, πολιτικές, δομή της κοινωνίας είναι διαφορετικά», δραστηριοποιείται η εθελόντρια των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, γενική χειρουργός, Ευτέρπη Χουρίδου.
Γύρισε προ δεκαημέρου, για να ολοκληρώσει το διδακτορικό της, από το Νοσοκομείο του Ρουτσούρου στο Κονγκό, στα σύνορα με τη Ρουάντα.
Μια ενημέρωση των ΓΧΣ όταν ήταν φοιτήτρια πυροδότησε την εμπλοκή της με τον εθελοντισμό. «Κατάλαβα ότι αυτό ήταν που ήθελα να κάνω. Ξεκίνησα ως εθελόντρια γραφείου. Οταν πήρα ειδικότητα, άρχισα τις αποστολές. Αυτό ήταν. Αμα πας μια φορά, κολλάς, σαν να έχεις ιό. Καταλαβαίνεις ότι κάνεις πράγματα που εδώ δεν είναι τόσο σημαντικά, αλλά εκεί δεν υπάρχει κανείς να τα κάνει και είναι πολύτιμα. Βλέπεις τον κόσμο πώς σε υποδέχεται, πόσο χαίρεται για πολύ μικρά πράγματα, την ευγνωμοσύνη, το χαμόγελο, την αγκαλιά. Είναι γέμισμα ψυχικό. Θες να συνεχίσεις ξανά και ξανά. Λατρεύω αυτό που κάνω. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κόστος, σαν άνθρωπος παίρνω περισσότερα απ' ό,τι δίνω», θα πει.
Το γαλλικό τμήμα των ΓΧΣ δρα από το 2000 στο Ρουτσούρου, όπου φτάνει κάθε είδους ιατρικό περιστατικό από μια ευρύτατη περιοχή, με στρατόπεδα προσφύγων όπου υπάχουν ανήκουστες για εμάς συνθήκες διαβίωσης. «Εκεί η Ιατρική δεν είναι επάγγελμα. Δεν υπάρχει ο δικός μου ασθενής, είναι όλοι ασθενείς ΜΑΣ. Υπάρχει πολύ καλή συνεργασία, είμαστε 18-20 άτομα απ' όλο τον κόσμο φοβερά δεμένοι. Αναπτύσσονται αληθινές ανθρώπινες σχέσεις.
Κάθε αποστολή είναι εμπειρία ζωής. Μαθαίνεις να ζυγίζεις διαφορετικά τα πράγματα, αλλάζουν οι προτεραιότητες της ζωής σου. Στην καταναλωτική κοινωνία ξεχνάμε την ουσία. Δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε. Κάθε τι που θεωρούμε ευτελές, εκεί είναι πολύτιμο. Είναι απίστευτο να δεις παιδιά να φτιάχνουν κατασκευές για παιχνίδια από κάθε απίθανο υλικό, όπως οι μπάλες από χόρτα, φύλλα μπανάνας.
»Αν με απογοητεύει κάτι στην επιστροφή μου; Ναι, ότι οι άνθρωποι ασχολούνται με πολύ μικρά πράγματα. Βλέπουν μόνο τις στενές τους ανάγκες, όχι τον συνάνθρωπο. Δεν υπάρχουμε μόνον εμείς στον κόσμο, ας αφήσουμε λίγο τον εαυτούλη μας και ας ασχοληθούμε λίγο με τους άλλους», καταλήγει.

Πηγή: Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Οι πληγές του Κονγκό: «άνδρες θύματα βιασμών

'Ηταν περίπου 11 το βράδυ, όταν οι ένοπλοι εισέβαλαν στην καλύβα του Καζούνγκου Ζίβα, έβαλαν το μαχαίρι στο λαιμό του και του έσκισαν το παντελόνι. Ο Ζίβα είναι ένας μικροκαμωμένος άνδρας. Προσπάθησε να ανταποδώσει αλλά γρήγορα τον έριξαν κάτω. «Ύστερα με βίασαν», είπε. «Ήταν φρικτό. Ήταν ... Οι σκέψεις μου με εγκατέλειψαν» Επί χρόνια οι λόφοι με τα πυκνά δάση και τις βαθιές λίμνες, στα ανατολικά της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, κρατούν κρυμμένες τις ωμότητες που διαπράχθηκαν. Τώρα, φαίνεται πως προστίθεται άλλο ένα πρόβλημα: άνδρες βιάζουν άνδρες. Όπως γράφουν οι New York Times, επικαλούμενοι την Oxfam, αξιωματούχους των Ην.Εθνών και πολλές οργανώσεις αρωγής της χώρας, ο αριθμός των ανδρών που έπεσαν θύματα βιασμού έχει αυξηθεί δραματικά τους τελευταίους μήνες. Στο «γιατί» οι απαντήσεις δεν είναι πολλές. Ικανοποιεί περισσότερο αυτή που λέει ότι η σεξουαλική βία κατά των ανδρών είναι άλλος ένας τρόπος των ενόπλων να ταπεινώσουν και να κάμψουν το ηθικό των κοινοτήτων, ιδιαίτερα δε τους άνδρες. «Η πρωτεύουσα των βιασμών του κόσμου»Για τα Ην.Έθνη το ανατολικό Κονγκό είναι η «πρωτεύουσα των βιασμών» του κόσμου. Την ερχόμενη εβδομάδα μάλιστα, η υπουργός Εξωτερικών των Ην.Πολιτειών, Χίλαρι Κλίντον, στο πλαίσιο της περιοδείας της στην περιοχή, αναμένεται να συναντηθεί με θύματα βιασμών. Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες έχουν δεχτεί σεξουαλικές επιθέσεις από διάφορες ομάδες ενόπλων τα τελευταία χρόνια. Πολλοί ήλπιζαν ότι οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις που άρχισαν τον Ιανουάριο Ρουάντα και Κονγκό -εχθροί μέχρι πρόσφατα- θα σταματούσαν ή τουλάχιστον θα περιόριζαν την εγκληματική δράση των ανταρτών, κατά μήκος των συνόρων. Αυτό δεν έγινε. Σύμφωνα με τις οργανώσεις αρωγής, οι στρατιωτικές ασκήσεις προκάλεσαν επιθέσεις αντεκδίκησης από την πλευρά των ανταρτών, που είχαν ως αποτέλεσμα, περίπου 500.000 άνθρωποι να εκδιωχθούν από τα σπίτια τους, δεκάδες χωριά να καούν και εκατοντάδες άνθρωποι να σφαγιαστούν. Ανάμεσα στα θύματα ήταν και πολλά μικρά παιδιά. Σύμφωνα με μαρτυρίες, τα πέταξαν μέσα στη φωτιά...Και δεν είναι μόνο οι αντάρτες. Σύμφωνα με ανθρωπιστικές οργανώσεις, στρατιώτες της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό εκτελούν ανθρώπους και βιάζουν γυναίκες. Και όλα αυτά, στον τόπο που έγινε θέατρο ενός... περίπλοκου πολέμου για περισσότερο από μία δεκαετία. «Από ανθρωπιστική άποψη, οι κοινές στρατιωτικές επιχειρήσεις είναι καταστροφικές», επισημαίνει η Ανεκ Βαν Γκούντενμπεργκ, ερευνήτρια του Παρατηρητηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. «Ενοχές και γι'αυτό που συμβαίνει σήμερα»Ποσοστό μεγαλύτερο του 10 % των περιπτώσεων βιασμών που καταγγέλθηκαν τον Ιούνιο αφορούσε άνδρες, σύμφωνα με την American Bar Association. «Όπου πάμε μας λένε ότι τώρα πια βιάζουν και άνδρες», λέει η Μπράντι Γουόκερ, από το νοσοκομείο Panzi στο γειτονικό Μπουκάβου.Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων δεν είναι γνωστός. Οι άνδρες εκεί, όπως παντού, δεν προχωρούν εύκολα σε τέτοιου είδους καταγγελίες. Κάποιοι από εκείνους που το αποκάλυψαν, έγιναν στόχος προσβλητικής συμπεριφοράς. «Και μόνο που σκέφτομαι αυτό που μου συνέβη, και μόνο η σκέψη, με κουράζει», καταθέτει ο 53χρονος Ζίβα. Ανάλογη είναι και η εμπειρία του Τουπάπο Μουκούλι, ο οποίος το έζησε πριν από επτά μήνες. Απομονωμένος, δεν μιλά σε κανέναν στην πτέρυγα των θυμάτων βιασμού στο νοσοκομείο Panzi. Σε περιοχές όπου η ομοφυλοφιλία παραμένει ταμπού, οι βιασμοί αυτοί στιγματίζουν τους ανθρώπους ανεπανόρθωτα. «Γελούν μαζί μου. Τώρα, οι άνθρωποι στο χωριό μου μου λένε ότι δεν είμαι άνδρας πια. "Εκείνοι οι άνδρες σε έκαναν γυναίκα τους"». «Το κατανοώ. Ο κόσμος νιώθει ενοχές γι'αυτό που συνέβη στη Ρουάντα το 1994», επισημαίνει αναφερόμενος στη γενοκτονία ο Ντένις Μουκβέγκε, γιατρός στο Panzi. «Αλλά δεν θα'πρεπε ο κόσμος να νιώθει ενοχές και γι'αυτό που συμβαίνει στο Κονγκό σήμερα;»

Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ